FC Den Bosch - SC Cambuur

Na vorige week naar Ajax - Slovan Bratislava te zijn geweest, ging ik nu naar de Europese topwedstrijd FC Den Bosch - SC Cambuur.

Als klein kindje ging ik altijd met mijn vader naar FCDB en enkele seizoenen geleden heb ik nog een blauwe maandag een seizoenskaart gehad, wederom met mijn vader.

Daarom was het nu leuk om weer eens naar Den Bosch te gaan kijken, ook nu weer met mijn vader.

De wedstrijd was leuk, leuker dan Ajax, eigenlijk. We zaten dichtbij het veld, in tegenstelling tot de ijzingwekkende hoogtes van de ArenA. En nu zaten de enthousiastelingen ook niet bij mij in het vak, wat het een stuk leuker maakte om ze diverse liederen te horen scanderen. En ze zongen ook geen verwarrende liedjes over Joden, enkel over Bosschenaren.

De wedstrijd was doelpuntrijk, helaas niet in het voordeel van FCDB. 2-4 hebben ze verloren, onverdiend.
Maar ik vond het eigenlijk wel voor herhaling vatbaar, dus hopelijk gaat t de komende tijd beter en degraderen ze niet naar de Topklasse (wat een naam...).

Ajax - Slovan Bratislava

Gisteren ben ik met drie vrienden naar Ajax - Slovan Bratislava geweest, in de ArenA. Het was alweer even geleden dat ik een voetbalwedstrijd 'live' had gezien dus ik had er veel zin in. Als Ajax goed zou presteren, zouden ze bijna zeker zijn van verdere deelname in de Europa League, de voormalige UEFA League.
Bij de ArenA aangekomen was t even zoeken waar we erin konden maar al gauw stonden we op de roltrap naar boven, richting 'ons vak'. Maar eenmaal in 'ons vak' aangekomen kwamen we er al snel achter dat dit vak niet van 'ons' zou gaan zijn. We stonden midden tussen de schreeuwende enthousiaste harde kern van Ajax!
En al snel kwamen we er dankzij een schrêkkende idioot achter ons erachter dat het niet op prijs werd gesteld als je zat. Ik heb dus anderhalf uur in pure angst staan kijken naar een wedstrijd van Ajax, hopend dat ze niet zouden gaan scoren omdat ik dan wel eens verkeerd zou kunnen gaan juichen.
Gelukkig viel het allemaal wel mee en was er geen commentaar op mijn manier van juichen bij de vijf gescoorde doelpunten. Het was wel leuk om eens mee te maken, tussen die zingende en springende fans (waarbij de tribune vervaarlijk stond te schudden) maar één keer en nooit meer. Ik vroeg me steeds af of zij wel iets mee kregen van de wedstrijd, ik betwijfel het.
Maar goed, ik heb Ajax met 5-0 zien winnen dus ik was allang tevreden! Ik heb er zelfs een vlaggetje aan over gehouden.

Zweden: het einde

Ik ben alweer een paar daagjes terug uit Zweden en helemaal bijgekomen van de helse rit terug naar huis (nadat ik net was bijgekomen van de helse rit naar Zweden).
Zweden zelf was erg leuk, hele mooie omgeving, mooie meren en zeer vriendelijke en Engels sprekende mensen. Jammer van de Zweedse kroon, maar ach, op de koop toe dan maar.
We hebben een hoop gedaan: Oerbos bezocht, Mariestad, Örebro én Stockholm aangedaan, een middag vol in de regen en onweer 16km gekanoëd (doen we ook nooit meer) en een dag compleet niets, vol in de zon. Ook lekker.
We hebben het erg gezellig gehad alleen volgend jaar gaan we no way meer zo ver weg met de auto. Dat was gewoon mentaal slopend, de eerste keer 18½ uur in de te krappe auto en de tweede keer 17 uur (wat een stuk minder gezellig is, aangezien we naar huis gaan).
Foto's heb ik nog niet, dat komt nog wel. Ben iig weer heelhuids terug. =)

Sweden

Jongelui,

Ik ben er weer even vandoor! Even een weekje het ecosysteem in Zweden verpesten. Zie jullie over ruim een week weer!

oeLsje: augustus 2009

Twitter

Een actuele hype is een tijd geleden geboren: Twitter. Voor de mensen die t niet kennen: je kunt via Twitter (via je mobiel of internet or what so ever) iedereen die zich voor jouw Twitter heeft aangemeld, op de hoogte houden van wat je aan het doen bent. Ook via Hyves kun je je Twitters laten binnen komen. Op deze manier weet je altijd wat de ander aan het doen is.
Nou, noem me maar oubollig, conservatief of ouderwets, maar is dat niet de meest veredelde maar ook verstopte vorm van narcisme? Jezelf zo belangrijk vinden dat je iedereen op de hoogte blijft houden? Ik realiseer me dat het hebben van een blog ook ergens in die categorie past, maar ik heb t niet constant over mezelf. En ik heb zwaar het idee, zeker niet ongegrond, dat de meeste Twitters gaan over wat iemand aan het doen is. Of wat iemand denkt over een bepaalde situatie. Natuurlijk heel leuk, want je kunt er dan ook over discussiëren. Maar die Twitters gebeuren frequent dus veel tijd om te discussiëren is er niet.
Het representeert de keerzijde van internet en de digitale revolutie: iedereen weet constant waar je mee bezig bent. Ik heb zelf niet eens door dat 212 mensen dit stuk via Hyves kunnen lezen en dat nog eens alle andere mensen van de wereld het stukje lezen via mijn originele blog. Via Twitter kun je iedereen constant op de hoogte houden. Via je mobiel ben je vrijwel altijd bereikbaar. Via de mail en MSN ben je constant met elkaar in contact. Ik heb er zelf nooit hinder van ondervonden; ik ben een kind van de digitale weg. Maar ik moet er niet aan denken dat iedereen straks elkaar via mobieltjes aan het vertellen is waar diegene nu staat en aan denkt. Het is een beetje het begin van het eind van de persoonlijke communicatie.
Natuurlijk is het ook wel leuk om te lezen wat iemand denkt of aan het doen is, maar ik vind het ergens arrogant en vooral ook zinloos tijdrovend. Want het lijkt mij dat je stiekem er toch veel mee bezig bent en je wil toch graag iets te vertellen hebben.
Hoe ik hier op kom: Meet K-Spa bij D-Let

(Overigens is dit mijn 300ste blog ever, YAY!!)

Hardlopen

In overleg met mijn Mensendiecktherapeut is besloten dat ik mijn eigen therapie moet gaan verzorgen, in de vorm van beweging en conditietraining. Hardlopen leent zich daar perfect voor, maar ik moet wel lopen op een zachte ondergrond. Bos! Dus samen met twee vrienden hebben we de taak op ons genomen om weer jong en goddelijk te worden. Afgelopen dinsdag zijn we begonnen, in de Drunense Duinen en ik ben zojuist thuis gekomen. Het valt allemaal wel mee met mijn conditie. Maar wat niet meer viel is de route van vandaag. Wat een sof! We zijn om twaalf uur begonnen en JH moest rond 13:00 uur echt terug. Nou hadden Laurentz en ik hem al gewaarschuwd dat dat niet zou lukken maar dit was wel erg drastisch...
20 km en 3 uur later heb ik gemerkt dat ik benen heb. Das lang geleden! Ons briljante plan om een looproute te volgen viel uiteindelijk in t water toen we 1½ uur later aan de andere kant van de Drunense duinen uitkwamen. We hadden de mountainbikeroute genomen...vandaar al die heuvels.

Maar we gaan zaterdag weer, kijken hoe t dan gaat, na een avond van bier en vlees op vrijdag xD

Hernia

Voordat ik t vergeet te melden tegen iedereen en weer boze gezichten krijg: de uitslag van mijn MRI-scan is binnen en volgens de huisarts heb ik "wel degelijk een hernia". Dus ik ben bijna een jaar verder en nu is t dus officieel. Ik heb een hernia, op 22-jarige leeftijd. Toch weer een hele prestatie die ik kan toevoegen aan mijn ziekenhuis-CV. Gelukkig bestaat die uit weinig, maar wel redelijk ongewone dingen.
Dus dat wordt me nog wat, achterin die auto richting Zweden.

Veteranendag Marine (2)

In juli 2006 ging ik al eens met mijn opa naar de Veteranendag van de Marine. Destijds kwam ik niet verder dan het uiten van mijn verbazing over de hoeveelheid rimpels.
Vandaag ben ik weer met mijn opa helemaal naar Den Helder gereisd. In de ochtend om 8:23 uur de trein gepakt, om vervolgens 3 uur later daar aan te komen.
Beste mensen, ouderen zijn niet veel beter dan jonge mensen. Er wordt ook veel bier gezopen, iedereen kruipt voor bij de bussen en ook in de wereld der Ouderen heb je zogenaamd haantjesgedrag. Dit laatste uit zich voornamelijk door mensen van hoge rangen die zich ook in dergelijke pakjes hijsen en met de borst vooruit half lopen te marcheren. Nou heb ik van mijn beste Opa geleerd daar een gezonde antipathie voor te krijgen. Dus kijkend naar die bewuste haantjes besef ik me ook dat je het kan zien aan ze. De gelikte hoofden, constant spiekend of mensen hen niet staan te bespieken. Al die speldjes, kruizen en lintjes...ik vraag me niet meer af hoe ouderen aan al hun gebreken komen.
Sociaal als mijn opa is, maakt hij met iedereen een praatje. Iedereen...we hebben denk ik 10 vreemde bezoekers gesproken en 10 mariniers. De meeste lachen aardig en een enkeling kletst gezellig terug. Mijn opa ergert zich zo erg aan het asociale gedrag van mensen tegenwoordig. Er kan geen 'hoi' meer van af. Dat is wat ik wel van hem geleerd heb, de afgelopen jaren. Gewoon aardig doen tegen mensen, ook tegen vreemden. Al is het alleen maar 'goeiemiddag' zeggen. Daar begint het mee, een betere wereld. Als we nu eens dat allemaal gaan doen, misschien gaat mijn opa's wens dan in vervulling en komen we nader tot elkaar. In plaats van elkaar neer te schieten.

Maar dat is misschien een utopie, aangezien Paul Geerts al in 1975 het Suske & Wiske-album 'De Vlijtige Vlinder' schreef, waarin Lambik een portret neerzet van mijn opa. Uiteindelijk zorgt Schanulleke er voor een kortstondige periode voor dat mensen in de trein weer met elkaar gaan kletsen.
Maar zoals we allemaal weten heeft het niet zo mogen zijn. De Vlijtige Vlinder Schanulleke verloor haar vleugels in een fikse botsing met een hoogspanningskabel.

Tja...
Maar wel veel rimpels joh!

oeLsje: juli 2009