Groetje

Ik doe mensen voortaan een groetje. Door de digitale revolutie is het tegenwoordig alsmaar "doe Achmed de groetjes", "groetjes aan ome Bob", "groetjes terug aan Moon" etc. etc. En ik weet precíes hoe dat straks gaat. Dan worden er zoveel groetjes weg gegeven, dat er een groetschaarste ontstaat. En zodra er ergens een schaarste van ontstaat, gaan mensen inslaan, hamsterúúúh. Iedereen naar de groetenboer, groeten inkopen, opstapelen, weg stoppen, elkaar het hoofd inslaan voor een paar groetjes. Komt er geweld bij kijken, dan roept de politiek een instantie in het leven he. Dat wordt in dit geval de Ge-Roetpolitie. Dan rij je met je auto op Groute 66, word je aangehouden door Roetflikker.
"Meneer, wat heeft u daar in uw tas zitten?"
"Meneer de agent, dat zijn groenten."
"Hoor ik dat nou groet? Groeten?! Stapt u maar eens gauw uit, groetendief."
"Ik zei groenten. En sorry, maar ik heb haast. Ik moet naar Utrecht ziet u. Ik deed mijn neef Billy de groeten van een vriend uit Utrecht en toen kwam de heikele zin "doe maar de groetjes" terug. Dus nu moet ik als een gek naar Utrecht om de groetjes terug te geven en dat terwijl ik nog boodschappen moet doen, moet koken, mijn zoon naar damles moet brengen en mijn dochter naar de tromboneclub."
Daar gaat het dan fout he. Ik sputter tegen. Niet slim van me...want nu komt er een opgroer. De agent vertrouwt me niet en roept om assistentie. Met veel tegenzin stap ik uit mijn auto en spreid mijn benen, met mijn handen op de motorkap.
"Meneer de agent, ik zeg u...ik heb hier echt geen tijd voor. De tijd groet me niet op de rug."
Maar nee hoor, de agent gooit groet in het eten en mijn tijdschema ligt compleet door elkaar. Ik word gearresteerd, in een busje gegrooit en in de cel opgesloten, samen met enkele kale, blanke tatoeagecriminelen.
Na op een gruwelijke wijze te zijn ontgroent, zak ik in elkaar in mijn cel. Ik krijg als tijdsverdrijf een boek over de Nederlandse literatuur. En wat schetst mijn verbazing...er staat een uitleg in voor wat betreft het ontstaan over iemand de groetjes terug doen.
Terug is een anagram van greut. Oorspronkelijk zei men in het oude Nederland altijd "doe Klaas de groeten" maar door de komst van de Eskimo's in 1656 is iemand de groeten doen vervormd naar iemand de greuten doen. Dit omdat Eskimo's de klank "euw" erg vaak uitspreken. Heeft iets te maken met hun land van herkomst en de plaatselijke fauna daar. In elk geval, toen de Eskimo's in 1834 weer weg trokken uit Nederland, vond de Nederlandse regering het wel weer groet. Ze besloten iemand de greuten te doen terug te brengen naar iemand de groeten doen. Maar omdat de Eskimo's toch een belangrijke rol in onze geschiedens gespeeld hebben, hebben ze ervan gemaakt dat je iemand de groeten terug moet doen. Op die manier vinden we greut toch terug in het woord 'terug'.

Dat terzijde...toen ik vrij kwam wist ik genoeg. Ik doe mensen voortaan enkel nog een groetje. Op die manier spaar ik ze op en heb ik er straks tenminste nog genoeg en krijg ik geen gezeik met de Groetenbond. En ik doe ook niemand de groet, want dat is een verzamel van groetjes en dan ben ik er nog meer kwijt.
Dus mensen, groetje!

RockNation

Al seizoenen lang volg ik, op wisselende zenders, Expeditie Robinson, een survivalprogramma in het verre Maleisïe, waar mensen keihard moeten werken voor hun geld en waar Belgen en Nederlanders voor de kick en het avontuur enkele weken gaan liggen verhongeren en elkaar het leven zuur maken. Dit programma wordt saaier, helaas. Dit seizoen kent weinig hoogtepunten en nauwelijks enige vernoembare kandidaten.
Weken geleden, toen Expeditie Robinson net begon, kwam er op RTL5 een reclame over een nieuw programma: RockNation.
Nou hou ik niet echt van Idolsachtige programma. De eerste keer was t nog wel leuk maar ik ben daarna afgehaakt. Enkel Britain's Got Talent kon me boeien.
Maar RockNation was helemaal nieuw! Edwin Jansen, een muziekmanager, wou op zoek gaan naar Nederlands talent voor een vette, Nederlandse rockband. En tja, als je een beetje serieus genomen wil worden in je zoektocht, moet er tegenwoordig een tv-programma van gemaakt worden. Of het resultaat heeft of niet, maakt niet uit, kijk maar naar Lama Gezocht.
Samen met radio-DJ en Wie is de Mol-mol Dennis Weening ging Edwin door heel Nederland op zoek naar talent. Hij had een toetsenist nodig, een basgitarist, een gitarist, een drummer en een zangeres: allemaal geschikt voor een echte rockband.
Toen ik de reclame zag, werd ik benieuwd. Ik werd namelijk niet meteen uitgedaagd om te stemmen. Beter nog: ik heb totaal géén invloed gehad op wie er uiteindelijk zou winnen. Heerlijk! Gewoon weer eens een tv-programma kijken. En hoe verder RockNation vorderde, hoe gaver ik het ging vinden. Deze mensen waren allemaal noemenswaardig. En bovendien van mijn leeftijd waardoor ik me nog meer kon identificeren met hen. Met de week werd het gaver en ik kreeg natuurlijk mijn favorieten. Weken voor de finale had ik me allang voorgenomen om de uiteindelijke band te gaan volgen.
Die band heet 'Stereo'. Eerst was ik er zelf een beetje skeptisch over, omdat de naam nogal simpel en voor mijn gevoel leeg was. Maar hoe vaker ik het hoorde, hoe beter ik het vond passen bij de mensen uit het programma, bij Edwin en bij het imago van de band die er zou komen.
De uiteindelijk winnaars zijn gisteren kennis gemaakt. Ik was zelf niet zo zenuwachtig als de kandidaten, maar het is alweer even geleden dat ik zo heb mee geleefd met een tv-programma (en daar kan ik wat van).
Het is geen programma met typische aandachtsgeile mensjes, die totaal geen talent hebben en maar wat doen. Het is geen programma die puur bedoeld is om te cashen, waar mensen als begeleiding zijn neer gezet die eigenlijk met iets anders bezig waren. Nee, het waren allemaal mensen, kandidaten en crew, die hart hebben voor de muziek en écht, écht wilden.
De band bestaat uiteindelijk uit zangeres en frontvrouw Astrid, toetsenist Thijs, bassist Noah, drummer Stephan en niet één maar twee gitaristen, namelijk Daan en Jean-Baptiste.

Jammer dat het is afgelopen, ik baal er echt van. Maar ik denk dat Stereo het echt goed gaat doen en wil ze zeker nog live gaan zien.
Als ik er zo op terug kijk en die jonge mensen bezig zag in dat programma en vol vuur vertellen dat ze dit zó graag wilden, was voor mij weer duidelijk hoe belangrijk het is om iets te gaan wat je leuk vindt. En dus ben ik nog eventjes onderweg.

En nu maar hopen dat er geen RockNation (2) gaat komen. Al denk ik niet dat Edwin Jansen dat van plan is.

Weekendje Ardennen

Beste jongelui,

Ik ben er vanaf morgenvroeg (17-10) tot ergens maandag vandoor, met Jan-Hein, Laurentz, Marijn en Jurgen een weekendje Belgische Ardennen. We hebben een overdreven groot huis gehuurd in t plekje Chimay, waar helemaal niets te doen is. We gaan met een auto die helemaal niets voorstelt. Dus mocht ik voorlopig niet thuis komen...dan geniet ik ergens in België van de natuur. En van Chimay-trappistenbier.

PS: We hebben een eigen koe.

Fijn weekend!

Bekrompen en hypocriet Nederland

Het gaat slecht met de banken over de hele wereld en dus ook slecht met de banken in Nederland. Verschillende banken zijn al ingestort en in Nederland dreigde het ook de verkeerde kant uit te gaan. Niet dat het nu wel goed gaat, maar goed...met de overname van Fortis door de Nederlandse staat is er weer even lucht. Dit gaat ook politici niet in de koude kleren zitten. Er zal ongetwijfeld veel stress zijn in de regering en ook de coalitie moet weer aan de bak, om zich vast te bijten met zijn scherpe kritiektanden, in alle fouten beslissingen van ons Christelijke regering.
Het zal ook Wouter Bos niet in de koude kleren zijn gaan zitten, als Minister van de Centjes.

Maar nu maakt hij een keer een grapje...

En dan zijn er opeens mensen die het flauw vinden, en vooral ongepast.
Berichten als: "Het is zeker ongepast vind ik. Deze 'investering' van de staat kost 1000 euro per Nederlander, alsof het niks is.
Nog maar een paar jaar geleden moesten provinciale bestuurders weg omdat ze overheidsgeld hadden belegd om een goed rendement te halen." (www.waarmaarraar.nl)
komen op allerlei sites voor. Andere mensen kunnen het wel waarderen, maar misschien ook alleen maar omdat ze voor Feyenoord zijn of omdat ze te stom zijn om de politiek te begrijpen. Of ze kunnen het, net als ik, gewoon waarderen.
Ik ben zelf niet zo kapot van meneer Bos. Hij speelt, net als andere politici, een spelletje, maar heeft te lang op zijn sympathieke kop geleund en is te doorzichtig. Maar als socialist doet hij het best goed. En waar er vaak zo gezeken wordt dat de politiek te ver van de mensen af staat, saai is en vooral niet waar, daar toont hij wel even zijn opluchting en laat hij zien dat we als mensen al die problemen ook niet te serieus moeten nemen.
In de Tweede Kamer worden best vaak grappen gemaakt, tegen een ander of over een ander. Het moet. Het houdt de zware baan luchtig. Ook al roept iedereen dat ze teveel verdienen, liegen en niets doen: ze zitten er ook niet voor niets. Ik denk zelf ook wel eens dat er gewoon te grote debielen zitten, maar daar komt wel bij dat het gewone plebs het niet zou kunnen. Er komt teveel bij kijken, je moet er teveel voor weten. En misschien willen ze wel een goede en correcte beslissing nemen: als Minister, secretaris of ander politiekgerelateerde vakman of vakvrouw loop je tegen teveel restricties, regeltjes en andere limieten aan.
Het is zo hypocriet dat mensen, die politiek totaal niet volgen, mensen als Bos gaan afzeiken omdat ze een grapje maken over de bankencrisis. Het is toch fijn om te zien dat ze er in de politiek ook nog luchtig over kunnen doen, in plaats van constant zichzelf te serieus nemen. Mensen die dit soort grappen niet kunnen waarderen, nemen zichzelf weer te serieus.
Het kost elke Hollander 1000 euro. Nou en?! Net alsof je die duizend euro terug zou krijgen, als Fortis niet overgenomen was. Natuurlijk niet. Dan wordt er ergens anders weer iets raars of onzinnigs door gevoerd. Althans...in de ogen van de criticaster.
Ik vind dat iedereen maar eens wat beter moet gaan kijken naar wat er allemaal gebeurd daar in die regering. Natuurlijk wordt er een hoop beloofd en weinig nagekomen. Maar zo gaat het toch altijd? Ik weet niet of er wat aan te doen is. Ik betwijfel het. Want het wordt lastig. En waardoor? Door al die bestaande regeltjes.

Ik wou dat mensen gewoon moesten lachen om zo'n grapje van Bos en verder zouden gaan met hun ...weet ik veel, werk of hobby ofzo. In plaats van zich op te winden en zogenaamd slim te gaan doen op internet. Iemand op waarmaarraar.nl zei ook heel terecht: "Inderdaad leuk, maar er zullen ongetwijfeld mensen zijn die het maar een ongepast grapje vinden."

Coincidence? I think not!

De fysiotherapeut wou graag dat ik eens een keer 10 minuten zou gaan joggen. Nou, vooruit...volgzaam als ben maakte ik me vandaag klaar voor een potje hardlopen. De middag vrij dus ik had wel even tijd. Eerst even 41 minuten steppen tijdens een dubbele aflevering van Naruto, want de afgelopen dagen heb ik veel last gehad van mijn been dus ik wou t goed los maken en steppen helpt goed.
Enfin, ik gestept, helemaal goed. Frisse kleren aan. De schoenen aan waarmee ik vorig jaar mijn rug volgens mij kapot gelopen heb, polsbandjes aan en klaar om te gaan! 10 minuten, wat is dat nou? Maar goed, ik heb al twee maanden niet gesport door (waarom kent t woordenboek het woord 'gesport' niet?) die blessure dus mijn conditie heeft echt een dieptepunt bereikt.
Dat wist ik al. Dus ik lekker lopen, ik had me een punt voorgesteld wat ik zeker moest halen. Dat lukte me ook. Ik was kapot. Even uitpuffen, rekoefeningen doen en weer terug. Maar ik had t toch wel een beetje benauwd op mijn longen. Hoe komt dat nou toch? Ook al heb ik geen conditie, dan is t toch raar dat ik t op die manier voel?
...
...
Was ik vergeten dat ik ook nog astma had.

Tot zover de blog die eigenlijk wou gaan schrijven. Niet echt heel boeiend, maar ik moest wel lachen om mezelf. Stom, stom, stom.
Maar nou werd ik net gebeld door een oud voetbalmaatje van me. En ik snak eigenlijk al vanaf t moment dat ik in 2007 gestopt ben met voetbal naar het voetbalveld. Ik heb het echt gemist dus t idee om weer te gaan voetballen zweefde serieus in mijn hoofd rond, tussen mijn frontal lobe en mijn hypothalamus. (dat woord kent ie dan weer wel) Maar toen kwam dus die blessure en daardoor heb ik t idee uit mijn hoofd gezegd. Dan nog maar een jaar squashen, das ook leuk met vrienden.
Maar hij belde me dus om te vragen of ik nog interesse had. Ik heb hem destijds al eens gevraagd of ik niet bij hen zou kunnen komen, maar ze hadden teveel man. En nu hebben ze toch wel behoefte aan een extra persoon.
Dus ik ga waarschijnlijk weer voetballen!! <3 (...das een hartje)
...
Als ik weer genezen ben.
Dan lekker in de ochtend squashen en daarna voetbal. Ben benieuwd of dat goed gaat.

Cyberpesten

Ik ben op dit moment bezig met het voorbereiden van een workshop over cyberpesten, de nieuwste en hipste vorm van pesten via de computer of telefoon. Tijdens het onderzoek doen naar dit onderwerp kom je natuurlijk langs verhalen en zo ook langs het volgende. Wellicht dat jullie het verhaal al kennen, het schijnt laatst ook bij Dr. Phill geweest te zijn. Ik vond het een typische vorm van cyberpesten, waarbij de pester anoniem blijft en het zo erg kan maken als hij/zij wil. Bovendien weerspiegelt de uiteindelijke waarheid ook wel een beetje de verwrongenheid van deze tijd. Mensen lijken steeds sneller door te draaien om iets en steeds minder rekening te houden met motieven van iemand, waar vaak een vracht emotie aangekoppeld is. Tja...aan mij en al mijn collega's de taak om dit te veranderen.

Op 17 oktober 2006 werd de Amerikaanse tiener Megan Meier op 13-jarige leeftijd dood verklaard. Niet door ziekte, een aanrijding, een aandoening of door moord. Of toch wel? Na een woordenwisseling met haar moeder hing Megan zichzelf op, op haar kamer. Maar het was niet de indirecte schuld van haar moeder, maar van ene ‘Josh Evans’.

Megan had last van depressies en voelde zich dik. Daardoor was ze onzeker over zichzelf en zijn ze op een gegeven moment verhuist naar een andere plek, waar ze naar school ging waar men uniformen droeg zodat ze er beter tussen zou passen. Eenmaal daar maakte Megan een account aan op MySpace, een site waar je o.a. vrienden kunt toevoegen en berichtjes kunt achterlaten. Ze ontmoette daar een jongen van 16 jaar, genaamd Josh Evans. Er ontstond een vriendschap tussen de twee personen en volgens haar ouders bloeide Megan op door het contact en voelde ze zich zekerder. Ze kon haar verhaal kwijt bij deze persoon en ze vond hem zelfs aantrekkelijk. Maar op 15 oktober, een dag voor haar dood, veranderde de berichtjes die ze kreeg van Josh. Hij vertelde o.a. dat hij niet zeker wist of hij nog wel vrienden met haar wou zijn omdat ze haar vrienden schijnbaar slecht behandelde. De berichtjes werden steeds harder en harder en de jongen die ze zo vertrouwd had, werd langzamerhand haar nachtmerrie. Op allerlei boards werden er berichten over haar geplaatst en haar berichtjes werden aan anderen gegeven. Toen Megan op 16 oktober, eindelijk zover was dat ze het durfde te vertellen aan haar moeder, werd haar moeder boos over het taalgebruik dat ze gebruikte in haar berichtjes en dat ze eens moest leren uitloggen als ze klaar was. Megan was het zat en rende boos naar boven.

Twintig minuten later vond haar moeder haar, opgehangen met een riem in de kast. Ze bleek niet meer te redden. De druppel? Het laatste bericht wat verstuurd was, was dat de wereld er beter van zou worden als zij er niet meer zou zijn en hij haar haatte.

En Josh Evans? In werkelijkheid een buurvrouw en moeder van de voormalige beste vriendin van Megan. Megan had ruzie gehad met haar vriendin en daarom hadden moeder en dochter een account aangemaakt op MySpace om erachter te komen wat Megan van hen vond. In werkelijkheid had de moeder tegen een andere buurtbewoner gezegd dat ze Megan wilde ‘focken’, terwijl ze erom lachte.

Het gevolg? De ouders kwamen erachter wat er gebeurd was en al snel wist heel Amerika wat er was gebeurd. Men kwam achter de naam van de vrouw die Megan had gepest en overal verschenen berichten over het voorval. En wat er vervolgens gebeurde? Niets. Omdat internetpesten niet te vervolgen is in Amerika gaat de vrouw vrij uit.

Uiteindelijk is de vrouw alsnog berecht, bijna twee jaar later, op grond van samenzwering tegen het meisje en inbreuk op privécomputers om informatie te verkrijgen. Ze is voor 5 jaar de bak in gevlogen.

Het laat ook zien dat ouders er weinig ervaring mee hebben en er vaak op een verkeerde manier op reageren. Niet opzettelijk, maar meer uit schrik dat het hun kind is overkomen.

En nu is Megan Meier dood.

Geld en voetbal

In het wereldje van voetbal gaat een hoop geld om. Hopen geld. Vele hopen geld. Sommigen spreken er schande van en vinden het zonde van het geld, anderen reageren er laconiek op: het hoort er nou eenmaal bij. Voor 15 miljoen een speler naar je club halen is normaal tegenwoordig. 15 miljoen euro. Dat is erg veel geld. In de voetbalwereld valt dat wel mee, althans, bij de grotere clubs. Bedenk eens wat je zou doen met 15 miljoen euro? Daar zouden wij geen speler van kopen? Je zal als persoon maar 15 miljoen waard zijn.
Goed, tot daar aan toe.
Nu heb je in Engeland enkele grote clubs met nog grotere begrotingen. Clubs als Arsenal, Liverpool en Manchester United draaien daar al jaren in de top. Sinds enkele jaren ook Chelsea, een club waar miljoen en miljoenen in zijn gepompt door de Rus Abramavitsj, een oliemiljardiair. Die kerel ging, ik denk vanuit verveling, eens kijken welke club hij de grootste voetbalclub van de wereld wou gaan maken. Dat werd Chelsea. Voor ontzettende, bang makende bedragen werden de grootste topspelers gehaald. En nu, jaren later, draait het team wel mee in de top en doen ze mee voor de grote prijzen, maar winnen ze eigenlijk niets, omdat een stelletje topspelers bij elkaar nog geen winnend elftal maken (zie Nederlands Elftal).
Maar er zijn ook mensen die hier niet van leren. Manchester heeft namelijk nog een club, genaamd Manchester City. Een goede middenmoter met soms goede spelers. Nu zijn er hele rijke, hoogstaande mensen uit de Verenigde Arabische Emiraten, die van Manchester City de grootste gaan maken. En omdat te tonen hebben ze op de laatste dagen van de transferperiode absurde bedragen geboden op enkele 'groten der aarde' en o.a. Robinho aangetrokken, een grote speler die bij Real Madrid weg mocht. ... Voor 40 miljoen euro is hij verkast.
"'Niets houdt ons nu nog tegen', voorspelt algemeen directeur Garry Cook echter heel overtuigd. 'Als je met een club voorwaarts gaat, dan laat je je niet stoppen om de beste spelers te halen. We gaan een nieuw tijdperk in. De fans zullen de beste spelers ter wereld gaan zien. Deze nieuwe eigenaren denken groots en hebben duidelijk laten weten wat hun ambities met de club zijn.'" (bron: www.vi.nl)

Nu vraag ik me af...wat heeft een club voor zin als het allerlei spelers van andere clubs op koopt, voor ontzettend veel geld, en zo wint. Veel geld van mensen die totaal NIETS hebben met de club en alleen maar meer geld willen verdienen en zich willen vermaken en bemoeien met een wereld waarin ze niet thuis horen. Spelers van andere clubs, opgeleid door andere clubs, die totaal geen band hebben met de club. Nou is het zo dat dat laatste van toepassing is op vrijwel elke transfer. Maar de meeste clubs hebben ook kerels rondlopen die ze zelf hebben opgeleid, met een clubhart, zoals er meestal in t bestuur ook mensen rond loopt met een hart voor de club.
Waarom is het leuk voor een fan om kapitaal de Champions League te zien winnen, waar enkel het shirtje nog verraad dat het om die club gaat? Manchester City is voor een speler als Robinho, een jonge gast die alle kanten op kon, een stap terug. En toch gaat hij erheen omdat hij weet dat er waarschijnlijk meer toppers gaan komen. Van al dat geld...en het heeft niets te maken met die club.
Heel veel mensen weten het allang maar: geld maakt ook voetbal kapot. En ik zou het in ieder geval niet leuk vinden als Ajax dezelfde weg in zou slaan, ook al hebben ze afgelopen zomer 16 miljoen betaald voor een speler. Er loopt in ieder geval nog wel zelf opgeleid kapitaal rond.

En het meest jammere is nog: Manchester City zal niet slagen. Daar is Chelsea het bewijs van en nog meer...daar is Manchester United veel te populair voor. De Nederlandse clubs Excelsior of Sparta worden ook niet veel populairder of succesvoller dan stadsgenoot Feyenoord omdat er een hoop geld in gepompt is. Dat komt door de jaren heen wel, vanuit de club zelf en door de juiste, strategische en minimale inkopen en een goede coach.

I rest my case.

Blessure

En ik maar denken dat het een hamstringblessure was. De fysiotherapeut wist mij te vertellen dat, door een min of meer ingedrukte rug, er een bepaald 'draadje' vanuit een ruggenwervel klem zat waardoor ik last van mijn rug heb en nu dus ook van mijn been.
Nu heb ik al sinds vorig jaar af en aan last van mijn onderrug (ga ik een keer hardlopen...heb ik de verkeerde schoenen aan >_<) maar daar is nooit naar gekeken. De pijn achterin mijn bovenbeen was wel de druppel. De huisarts wist mij te vertellen dat ik, naast exceem die maar niet weg gaat en een bepaalde vorm van astma, een hamstringblessure had, zoals ik zelf al dacht. Is niet zo!
Dus nu moet ik elke dag bepaalde oefeningen zo vaak mogelijk doen...
En...
...
Zo min...mogelijk...zitten.
Weinig zitten...terwijl ik nét begonnen ben op mijn stage. Waar ik in t begin vooral kantoorwerk doe. Grrrr!!
Zoveel mogelijk lopen en anders liggen. Dus ik heb net tijdens t bellen de hele tijd rondjes gelopen en t stepapparaat van mijn zusje naar beneden gesleept. En dan maar hopen dat t over een week alweer minder is.
Een voordeel is dat ik misschien die aangekomen kilo's van al dat bier en eten in de vakantie nu wat sneller is.
Ik ga maar weer eens oefeningen doen...auw.

And off I go...

Vandaag is het dan begonnen, hetgeen waar ik de hele vakantie naar uit heb gekeken, niets anders zat er in mijn gedachten, ik hunkerde naar deze datum!
Vandaag ben ik begonnen met mijn stage bij Divers. Het bovenstaande is overdreven, ik heb er zelfs een beetje tegen aan gehikt. 10 maanden lang, 32 uur in de week stage lopen is veel, vooral voor iemand die werk eigenlijk toch al zonde van zijn leven vindt. Maar ik ben gemotiveerd en vooral benieuwd wat ik allemaal mag en kan gaan doen. Ik ben nu alweer thuis, na 4 uurtjes 'werk'. Deze eerste week krijg ik t niet echt druk. Eerst maar eens wennen.
Maar goed, ik mag gaan proeven aan de echte praktijkkant van mijn studie. De komende maanden gaan me helpen met het kiezen van een vervolgstudie/werk na deze studie en bovendien zal ik er überhaupt een hoop gaan leren.
Ik ga nu maar even de DVD's van Voor Talent Wordt Geklapt en de Kindervakantieweek bekeken.

Twee jaar en een beetje...

Vandaag is het zover!! Margo en ik zijn twee jaar en een dag bij elkaar. 'T gaat snel zo.
Op naar de twee jaar en twee dagen =D
Ik weet nog goed hoe het allemaal begon:
Totaal verdwaald op een akkerland langs een landweg in de buurt van Geldrop, verlaten door mijn vrienden, na een nacht stappen bij een vriend van ons, liep ik daar rond, als 19-jarige tiener. Het was twee uur 's nachts, donker, koud en ik was totaal alleen. Om me heen hoorde ik allerlei enge geluiden en doordat ik was gestruikeld, had ik een verstuikte enkel en kwam ik maar langzaam vooruit. Mijn fiets was gejat en de vriend bij wie ik achterop zat, had niet door dat ik er vanaf gevallen was; we hadden iets teveel gedronken. Ik had honger en dorst en ik had net het laatste beetje water uit mijn flesje geperst, toen ik een gegrom hoorde in een struikgewas. Mijn bril was beschadigd door de val, dus ik zag vrij weinig. Ik kon het geluid niet thuis brengen, maar ik werd er wel bang van. Het akkerland grensde aan een groot bos wat afgezet was vanwege natuurbehoud. Maar zoals zo vaak, zitter er in dat soort hekken veel gaten. Dus wie weet wat daar schuilde. Het gegrom werd luider en gemener. Ik bleef staan waar ik stond, stijf van de zenuwen en in opperste concentratie, voor zover dat lukte met enkele liters bier in mijn kraag. In het maanlicht zag ik niets bewegen, behalve dan de schaduwen van de bomen die in de harde wind op en neer bewogen, alsof ze mee danste op een onheilspellend deuntje. Opeens vloog er een zwarte gedaante op me af en een stank nam me over, tegelijk met de wolf die bovenop me sprong. Maar het duistere van de nacht maakte opeens plaats voor een fel, wit licht dat boven de dansende boven uit kwam. Het leek alsof de maan zelf naar beneden was gekomen om me te redden van de hongerige wolf. Het dier schrok minstens even erg als ik en ik zag hem in mijn ooghoeken via het akkerland terug naar het bos vluchtten. Het licht had echter mijn verdere aandacht, ik dacht er een gedaante uit op te kunnen maken. Maar voordat ik de gedaante kon bedanken, vulde het licht de nacht en werd ik wederom opgeslokt door een omgeving die mijn zicht ontnam. Maar deze keer was het niet donker en kil, maar warm en licht.

De volgende dag werd ik wakker en maakte ik me klaar om naar een 'meeting' te gaan met vrienden. Na een bus -en treinreis kwam ik aan op het station en begroette mijn vrienden mij uitgelaten. En daar stond jij...
Een gevoel van herkenning bekroop me, maar natuurlijk was ik alles van de voorgaande avond vergeten. Maar ze straalde daar, in een kaal station, vol met drukke mensen, ze sprong eruit.
En drie jaar later zag ik eindelijk het licht weer en kwamen we bij elkaar.

Ik vind het trouwens wel typisch dat duister een anagram is van Duitser.